Beschrijving
Betty David (1876–1943) emigreert in 1939 met haar man Abraham – vanuit Berlijn – naar Nederland. Ze vestigen zich in Scheveningen, niet ver van hun zoon Martin in Leiden. Zij hopen daar te kunnen genieten van een veilige en rustige oude dag. Maar 1940 wordt een rampjaar: in april sterft hun zoon Erich, op 10 mei valt Duitsland Nederland binnen, op 22 augustus overlijdt haar man en in september verhuist Betty David gedwongen naar Arnhem.
Het wordt voor Betty een trieste tijd. Ze woont ver weg van haar kinderen, en het contact met haar zoon Martin wordt steeds moeilijker. Om haar verdriet en eenzaamheid de baas te blijven, houdt ze vanaf 1941 een dagboek bij. In een leeg boekhoudschrift schrijft zij brieven aan haar dochter Frieda in Palestina, brieven die ze niet versturen kan, maar waarin ze haar hart kan uitstorten.
Op 16 november 1942 wordt ze met benauwdheidsklachten opgenomen in het Diaconessenhuis. In de nacht van 17 op 18 november volgt een razzia die Gelderland nagenoeg judenrein maakt. Geneesheer-directeur Dr. Emous weet haar verblijf te rekken, tot op 7 april ook zij wordt afgevoerd naar Westerbork, vanwaar zij met de trein van 20 juli 1943 naar Sobibor wordt vervoerd en daar op 23 juli 1943 wordt vermoord.
Aantal pagina’s: 80
